Son iki gündür okuldayken kaçırdığım Bir İstanbul Masalı bölümlerini seyrettim. Dün arka arkaya üç tane, bugün iki tane seyrettim. Ya o kadar heyecanlı ki! Sonunda yarınki yeni bölümü seyretmeye hazırım.
Dün onca saat seyrettikten sonra kendimi bir garip hissettim. Sanki hâla onların dünyasındaymışım gibiydi.. kendimi o kadar boş hissettim ki. Bir de bir sonraki bölümde ne olacağının stresi falan filan.. yani kısacası küçük bir depresyona girdim dün akşam.
Bir de o dizide (ve herhalde bütün dizilerde) ne kadar ağır makyaj yapıyorlar! Günlük makyaj o kadar da ağır olmaz ki. Esma sabah bir uyanıyor, kapkara rimeller filan sürülmüş halde. Hep dikkatimi çekiyor. Küçükken bol makyaja bayılırdım. Aslında şimdi de o kadar farklı sayılmaz... bu diziyi seyrettikten sonra dışarı çıkacaksam hemen banyoya gidip kat kat rimel sürüyorum!
Fakat ben öyle makyajsız evden çıkamayan kız tiplerinden değilim.. makyajı eğlence olarak kullanıyorum.. resim boyama gibi.